این مقاله به نقش زبان‌های ساختگی در ادبیات می‌پردازد و نشان می‌دهد که این زبان‌ها—از الفبای پیچیده‌ی تالکین (Elvish) تا گویش‌های اجتماعی در «پرنده آبی» (The Blue Bird) و زبان‌های علمی-تخیلی مانند کلینگان (Klingon)—تنها ابزار ارتباطی نیستند، بلکه بنیان فرهنگ و هویت در جهان‌های داستانی هستند. درک کامل این عمق، اغلب نیازمند مطالعه‌ی اثر به زبان اصلی است.