رمان واقعیت افزوده (AR) با قرار دادن عناصر داستان (شخصیت‌ها، سرنخ‌ها، صحنه‌ها) به صورت مجازی در محیط فیزیکی اطراف خواننده، مرز بین ادبیات و واقعیت را محو می‌کند. این فناوری، خواندن را از یک فعالیت ذهنی منفعل به یک تجربه تعاملی، شخصی و کاملاً فراگیر تبدیل کرده و ژانرهایی مانند معمایی، ترسناک و تاریخی را متحول می‌سازد. آینده ادبیات می‌تواند در قالب «دنیاهای داستانی» قابل بارگذاری در فضای زندگی ما رقم بخورد.

این مقاله بررسی می‌کند که چگونه ادبیات علمی-تخیلی با طرح ایده‌هایی مانند زیردریایی، ماهواره، تماس تصویری و خودروهای خودران، سال‌ها قبل از تحقق فنی، نقش یک آزمایشگاه ذهنی را ایفا کرده و نه تنها آینده را پیش‌بینی، بلکه با ارائه چارچوب‌های مفهومی و هشدارهای اخلاقی، به شکل‌گیری آن کمک نموده است.